Watykan. Tajemnice Watykanu: tajne archywum, cyrk Nerona i tortury chrześcijan, walki dobra ze złem, ukrzyżowanie św. Piotra, egzorcyzmy

 

Witajcie,
czytelnici!
 
Watykan od wieków jest postrzegany w świadomości społeczeństwa jako oficjalne duchowe i administracyjne centrum Kościoła katolickiego, jednak pod tą zewnętrzną fasadą kryją się znacznie głębsze, ezoteryczne i mroczne warstwy historii. W oficjalnej historiografii twierdzi się, że miejsce to zostało wybrane ze względu na grób świętego Piotra, jednak głębsze badania ujawniają całkowicie inny fundament tego terytorium. Wzgórze Watykańskie (Mons Vaticanus), położone po drugiej stronie rzeki Tybr niż tradycyjne siedem wzgórz Rzymu, przez długi czas uważane było za miejsce brudne, bagniste i przeklęte, na którym Rzymianom nawet nie chciało się żyć.
 
Samo słowo „Watykan” nie wywodzi się z chrześcijańskich korzeni, lecz ze starożytnej osady etruskiej Vaticum lub nawet od starożytnego etruskiego boga przepowiedni Vaticanusa (lub Vagitanusa), który rządził ludzkim głosem i przepowiedniami przyszłości. Na tym wzgórzu, jeszcze na długo przed nastaniem chrześcijaństwa, stała pogańska świątynia poświęcona bóstwom podziemi i proroctw, w której starożytni kapłani odprawiali rytuały okultystyczne. W czasach republiki rzymskiej terytorium to znajdowało się poza ówczesną świętą granicą miasta (pomerium), dlatego legalnie grzebano tu przestępców, palono zmarłych i odprawiano mroczne zaklęcia związane ze światem zmarłych.
 
Najbardziej krwawy etap tego miejsca sięga I wieku, kiedy cesarz Kaligula założył tu okolice swojego cyrku, a jego następujek Neron zamienił to miejsce w arenę masowych egzekucji chrześcijan. Po wielkim pożarze Rzymu w 64 roku Neron aresztował tysiące wiernych i skazał ich na najbardziej okrutne śmierci: chrześcijanie byli paleni żywcem jako pochodnie, rozszarpywani przez zwierzęta lub masowo ukrzyżowani bezpośrednio w pobliżu dzisiejszej Bazyliki Świętego Piotra. Te krwawe ofiary ufarbowały glebę wzgórza krwią niewinnych, a media oraz specjaliści od hipnozy regresywnej, badający tę przestrzeń, twierdzą, że szok emocjonalny i energetyczny tego terroru do dziś unosi się w warstwach podziemnych.
 
Tortury charakteryzowały się nie tylko karą śmierci, ale także wysoce wyrafinowanym, sadystycznym drwiną, której celem było całkowite poniżenie skazanych. Rzymski historyk Tacyt opisuje, że chrześcijanie byli ubierani w skóry dzikich i domowych zwierząt, po czym wypuszczano na nich wściekłe psy, które rozszarpywały ich żywcem. Inne ciała ofiar były masowo przybijane gwoździami do krzyży lub pozostawiane ukrzyżowane wokół torów wyścigowych cyrku.
 
Jedną z najbardziej makabrycznych metod wymyślonych przez Nerona było wykorzystanie żywych ludzkich pochodni do nocnych rozrywek. Skazani chrześcijanie byli smarowani substancjami smołowymi, przywiązywani do palów i paleni w ciemności, aby ich płonące figury służyły jako oświetlenie w ogrodach cesarskich oraz podczas nocnych wyścigów rydwanów i uczt. Neron sam aktywnie uczestniczył w tych aranżowanych egzekucjach – przebrany w szaty woźnicy swobodnie spacerował w tłumie, kierował igrzyskami i zachwycał się widowiskiem.
 
Uważa się, że to właśnie w tym cyrku po torturach zmarł lub został ukrzyżowany także apostoł Piotr, którego gróbek, jak wierzyli później wczesni chrześcijanie, został potajemnie pochowany na cmentarzu leżącym obok cyrku. Chociaż sam cyrk w połowie II wieku został opuszczony, a później teren został zabudowany grobowcami, szczątki i popiół tysięcy zamęczonych ciał wymieszały się z ziemią tego miejsca.
 
W IV wieku, gdy cesarz Konstantyn nakazał wyrównać zbocze Wzgórza Watykańskiego pod budowę pierwszej bazyliki, struktury starego cyrku zostały brutalnie zrównane z ziemią, a część cmentarzy i miejsc egzekucji znalazła się bezpośrednio pod fundamentami przyszłego sanktuarium. Przez wieki podczas budowy nadal znajdowano starożytne budowle oraz szczątki. Dzisiaj w podziemiach Watykanu i pod posadzką bazyliki do tej pory unosi się historyczna warstwa tej krwi – ziemia, w której połączyły się tyrania cesarska, cierpienia niewinnych chrześcijan i starożytne pogańskie rytuały.
 
Obecna wielka Bazylika Świętego Piotra zaczęła być wznoszona w IV wieku na polecenie cesarza Konstantyna, nad domniemanym grobem świętego Piotra, jednak ezoteryczne podejście łączy ten krok ze starym pogańskim układem siatek. W trakcie budowy stary cyrk Nerona został po prostu zrównany z ziemią, a stojący w jego centrum egipski obelisk (znajdujący się obecnie na placu) został pozostawiony jako potężny symbol słońca i władzy okultystycznej, pochłaniający całą energię miejsca. Podczas hipnozy regresywnej niektórzy wrażliwi ludzie doświadczają wizji, że fundamenty bazyliki zostały celowo wymurowane na starych pogańskich ołtarzach, aby zamknąć lub zniewolić energię dawnych bogów pod krzyżem chrześcijaństwa.
 
Głęboko pod bazyliką i pałacami watykańskimi rozciąga się tak zwana nekropolia oraz tajne podziemia, które oficjalnie nazywane są Archiwum Apostolskim, a wcześniej oficjalnie brzmiały jako Tajne Archiwum Watykańskie. W tych podziemiach, na dziesiątkach kilometrów półek, przechowywane są dokumenty obejmujące dwanaście wieków: od korespondencji średniowiecznych papieży po procesy sądowe przeciwko czarownicom, nakrycia i najtajniejsze doktryny. W zamkniętych sekcjach, do których wstęp mają tylko wybrani, leżą rękopisy, których treści Watykany do tej pory publicznie nie ujawnia, co podsyca ciągłe teorie spiskowe o proroctwach końca świata lub ukrytej prawdziwej historii chrześcijaństwa.
 
Odrębną warstwę tajemnic stanowi tak zwany bunkier watykański oraz najgłębiej położone pod dziedzińcem Belvedere skłarbce, które przechowują nie tylko papiery finansowe, ale także artefakty zebrane z całego świata przez trwające wieki kampanie wypraw krzyżowych. Ekstrasensowie i jasnowidze twierdzą, że w piwnicach Watykanu odczuwa się niezwykle silne pole psychiczne – ponoć nadal przechowywane są tam przedmioty o silnej sile okultystycznej lub magicznej, skonfiskowane starożytnym cywilizacjom lub plemionom pogańskim, aby nigdy nie ujrzały światła dziennego.
 
Jednym z najmroczniejszych i najbardziej strzeżonych aspektów Watykanu jest oficjalnie prowadzona działalność egzorcystów, której centrum potajemnie działa w zakamarkach sanktuarium (nie bez powodu fakt ten jest często wykorzystywany w filmach grozy). Zmarły główny egzorcysta Watykanu, ojciec Gabriele Amorth, publicznie ujawnił, że podczas swojej wieloletniej posługi wykonał ponad dziesiąt tysięcy egzorcyzmów, a w samym Watykanie okresowo walczy z mrocznymi siłami opętanymi przez wysoko postawionych duchownych. Według niego i innych świadków, w korytarzach Watykanu w nocy odbywają się realne walki duchowe, a same mury pałaców pochłaniają nie tylko świętość, ale i najgłębsze ludzkie zło.
 
Media, które odwiedzały terytorium Watykanu lub badały jego energetykę zdalnie, opisują to miejsce jako gigantyczny labirynt energetyczny, w którym splatają się światło i radykalny, mroczny autorytaryzm. W ich wizjach Watykan wygląda jak twierdza zbudowana na skale łez bólu, w której duchy starożytnych Rzymian i pogan do dziś błąkają się po cieniach korytarzy, pogodzić się nie mogąc z tym, że ich sanktuarium zostało siłą zagarnięte przez nowe dogmaty. Te media twierdzą, że pod apartamentami papieskimi pulsuje starożytny ogień, który budynki zaledwie z trudem powstrzymują.
 
Pisma znajdujące się w bibliotece i archiwach Watykanu ukrywają kolejną tajemnicę – starożytne traktaty alchemików, teksty hermetyczne oraz pisma gnostyckie, które zostały przywłaszczone w pierwszych wiekach po zakazaniu jakiejkolwiek innej myśli niepasującej do linii kościoła. Dokumenty te są napisane zaszyfrowanymi kodami, a badający je historyki muszą podpisać najbardziej rygorystyczne zobowiązania do zachowania tajemnicy. Mówi się, że wśród tych pism znajdują się instrukcje, jak kontrolować masową świadomość i docierać do ukrytych energii kosmicznych, z których korzystając, średniowieczni papieże zyskali absolutną władzę polityczną w Europie.
 
W końcu, pomimo wizerunku współczesnego Watykanu jako małego, niepodległego państwa z własnym bankiem i sieciami dyplomatycznymi, jego prawdziwa istota pozostaje głęboko tajemnicza. To miejsce, w którym dawne pogańskie rytuały, cierpienie chrześcijańskie, dusze tysięcy ukrzyżowanych i wieki tajemnic archiwów łączą się w jedną nieczytelną całość. Wszystkie te elementy tworzą Watykan nie tylko jako centrum religijne, ale jako ogromny ezoteryczny punkt świata, chroniący tajemnice, których ujawnienie mogłoby wstrząsnąć całą cywilizacją zachodnią.
 
Buntownicza Dusza