Prezentowana mapa przedstawia rozwój procesu uzyskiwania praw wyborczych przez kobiety w różnych krajach Europy. Mapa wyraźnie ukazuje, że zagwarantowanie praw kobiet na naszym kontynencie przebiegało w nierównym tempie i objęło okres ponad siedmiu dekad, zapoczątkowany jeszcze na początku XX wieku.
Pierwszymi pionierkami tej reformy prawnej stały się
kraje Europy Północnej i Wschodniej. Finlandia wyróżnia się jako pierwszy kraj
w regionie, który przyznał kobietom prawo do głosowania – miało to miejsce już
w 1906 roku. Wkrótce dołączyły do niej inne państwa skandynawskie, a po I
wojnie światowej i upadku Imperium Rosyjskiego, w latach 1917–1919, prawa
wyborcze dla kobiet zostały zapisane w ustawodawstwie wielu krajów Europy
Środkowej i Wschodniej, w tym Litwy (1919 r.), Łotwy, Estonii, Polski oraz Niemiec.
W pozostałej części Europy proces ten trwał znacznie
dłużej. W państwach Europy Zachodniej i Południowej, takich jak Francja czy
Włochy, kobiety mogły zagłosować dopiero po II wojnie światowej – odpowiednio w
1944 i 1945 roku. W krajach bałkańskich oraz w niektórych państwach Europy
Środkowej prawa te zostały powszechnie wprowadzone również w połowie lat
czterdziestych XX wieku.
Najpóźniej prawa wyborcze kobiet uznało kilka państw
Europy Południowej i Zachodniej. W Portugalii zmiany te nastąpiły dopiero w
1974 roku, natomiast w Wielkiej Brytanii pełne i równe prawa wyborcze
osiągnięto w 1928 roku. Szczególnym przypadkiem na mapie wyróżnia się
Szwajcaria, gdzie prawa wyborcze dla kobiet na poziomie federalnym zostały
przyznane dopiero w 1971 roku.
Komentarų nėra:
Rašyti komentarą